"Gaan we nou aan de drugs tijdens het hardlopen?" hoor ik geregeld als er over hardloopschema's wordt gesproken. Ja en nee is dan het antwoord. We gaan niet de bekende LSD-pillen slikken die zorgen voor psychedelische effecten in onze hersens, maar aan de andere kant kun je 'onze' LSD (Long Slow Distance) wel als een drug beschouwen.

Al jaren zegt men dat je door hardlopen gelukkig wordt door het loskomen van Endorfine tijdens het hardlopen. Deze stof heeft als eerste doel het onderukken van pijn, maar heeft als leuk bijkomend voordeel het loskomen van euforisch gevoel, de zogenaame 'Runners High'. De bekende hardlopende psychiater Bram Bakker beweert ook al jaren dat hardlopen voor depressieve mensen beter werkt dan antidepressiva en is dan ook van mening dat hardloopschoenen gewoon binnen de basisverzekering moeten vallen. Dus ja, eigenlijk kun je LSD wel een drug noemen.

Maar waarom doen wij nou precies aan LSD tijdens de marathon-clinic? Dit heeft te maken met het energieverbruik tijdens de marathon. De mensen die veel hardlopen weten dat ze tijdens een halve marathon veel glycogeen gebruiken, ook wel koolhydraten genoemd. Je kent het van de pasta-party de avond voor de marathon, waarbij zoveel mogelijk koolhydraten 'gestapeld' moeten worden. Dit glycogeen wordt opgeslagen in de lever en in de spieren en heeft standaard een voorraad voor 60 minuten hardlopen. Neem je een paar dagen voor de wedstrijd veel koolhydraatrijk voedsel tot je, dan kan dit stijgen tot een voorraadje voor 90 minuten sporten. Das mooi, maar dat is niet genoeg voor een marathon, of je moet wel héél snel lopen! Maar gelukkig hebben we nog een veel effectievere en bijna onuitputtelijke energievoorraad in ons lichaam, VET!

Een halve marathon loop je voor het grootste gedeelte op Glycogeen. Je kent wel het fenomeen dat je in de laatste 20 minuten van de halve marathon alle energie uit je lichaam voelt wegvloeien en je geen stap meer voor de ander kunt zetten. Dat is vaak het moment dat je Glycogeen-vooraad op is. Veelal heb je dan ook een laag bloedsuikerspiegel, wat wordt veroorzaakt door een tekort van Glycogeen in je lever. Vaak helpt het om iets langzamer te gaan lopen, waarbij je hartslag wat omlaag gaat. Dan boor je namelijk een nieuwe energiebron aan, VET!

Voor een hele marathon is vet nog een veel belangrijkere energiebron dan voor de halve marathon. Je kunt wel je Glycogeen-voorraad optimaliseren door het nuttigen van veel koolhydraatrijk voedsel en door het innemen van gels tijdens het lopen (Add. Glycogeen), maar dat is nog lang niet genoeg voor de hele marathon.

Daarvoor zul je moeten leren om op vetverbranding te lopen. Van vet heb je maar een heel klein beetje nodig voor heel veel energie. Op een paar ons vet kun je een hele marathon lopen. Maar om dit vet om te zetten in energie is veel zuurstof nodig en dat is wat lastig tijdens het hardlopen. Om goed vet te verbranden zal dus je hartslag omlaag moeten en daarvoor moet je wat langzamer lopen. Pas dan schakelt je lichaam geleidelijk over van koolhydraten naar vetverbranding.

Tijdens de LSD-loop leren we (naast het opbouwen van spierkracht, conditie en verbeterde bloedsomloop) het lichaam om makkelijker over te gaan op vetverbranding. Het lichaam raakt eraan gewend dat zij bij het sporten eerder over moet gaan op vetverbranding. Het lichaam zal dit op termijn ook effectiever gaan doen, waarbij op een gegeven moment wat minder zuurstof nodig is en je dus bij een iets hogere snelheid voor een groter deel op vet loopt dan vroeger.

Om deze reden is het dus heel belangrijk dat er tijdens de training voor de marathon veel LSD-trainingen worden gedaan EN dat de LSD ook echt niet te hard gaat! De komende tijd zullen we dus nog heel wat LSD tot ons nemen. Ik hoop dat we dan ook tijdens de echt lange duurlopen het euforische gevoel vast kunnen houden.

Laaste wijziging: 08-08-2008 08:21

Reacties gebruikers' (0)

Voeg je reactie toe