Hoe groot moet het geduld van een trainer eigenlijk zijn? Onderstaand ietwat gedramatiseerde voorbeeld uit de werkelijkheid laat zien dat dit nooit groot genoeg kan zijn. De namen zijn gefingeerd om geen personen voor de rest hun leven te beschadigen.

Trainer Marco heeft een pittige fartlek-training gelopen met zijn woensdagavond-groepje. Omdat er nog wat tijd over is besluit hij om nog een kleine estafette als toetje te lopen bij de Wijde Aa. Marco geeft alle 9 groepsleden een nummer van 1-3. De snelsten van de groep geeft hij een 1, de iets minder snellen een 2 en de rest een 3. "Willen jullie 3 groepjes vormen met in iedere groep een 1, een 2 en een 3?", vraagt Marco. Iedereen gaat bij een groepje staan. Alleen Carolina gaat bij een al gevormd groepje van 3 staan en vormt zo het 4e lid. "Huh? Alle nummers 3 moesten toch bij elkaar gaan staan?", zegt Carolina. Wanneer Marco het nog een keer rustig uitlegt dat er groepjes worden gevormd van een 1, een 2 en een 3 moppert Carolina dat het vroeger bij de gymles altijd heel anders ging en gaat bij het resterende groepje van 2 staan.

Marco wijst een parcourtje aan van drie fietspaden die een driehoek van totaal zo'n 300 meter vormen. "Daar gaan we lopen vanaf het punt waar we nu staan. We lopen een estafette, eerst gaat nummer 1, daarna nummer 2 enzovoort. Iedereen loopt 3 keer één rondje. Je mag pas gaan lopen als je bent aangetikt door jouw groepslid, dus niet valsspelen!", zegt Marco streng. "Heeft iedereen het begrepen?" De groep knikt bevestigend. "Ok, dan gaan we beginnen!"

Net op het moment dat Marco het startsein wil geven, vraagt Caroline "Hoe moeten we eigenlijk lopen?". Marco zucht zachtjes en wijst nog een keer het parcours aan. "Ow, zeg dat dan", zegt ze. Marco blaast het startsein en alle nummers 1 gaan op weg. Er wordt hard gelopen, de eerste wissels gaan goed. Nadat ook de nummers 2 hun rondje hebben gelopen is het de beurt aan de nummers 3, waar ook Carolina bij hoort. Als een gek gaat ze er vandoor. Ze slaat een flink gat met de anderen en loopt de benen onder haar lijf vandaan. Hijgend komt ze aan bij de finish, waarna de bij haar groepje nummer 1 weer start. Verbaasd kijkt Carolina op. "We moesten toch maar 1 rondje?", hijgt ze. "Nee, iedereen moet 3 keer", zegt Marco. "Ow, zeg dat dan.", snauwt Carolina. "Dan had ik toch nooit zo hard gelopen!" Wanhopig kijkt de trainer naar de rest van de groep. Een aantal kunnen een gniffel net niet onderdrukken.

Ondertussen is er door de rest doorgelopen. De strijd is spannend. Alles loopt nog dicht bij elkaar. Iedereen loopt het tweede rondje, ook Carolina heeft zich weer herpakt. Dan gaat de derde ronde in. De groep van Carolina loopt vooraan, de winst kan hen bijna niet meer ontgaan. Carolina wordt aangetikt en rent weg. Tot ieders verbazing gaat het echter niet heel hard. Vlak voor het einde van de ronde wordt ze met gemak door beide andere lopers ingehaald en komt als laatste aan. Verbaasd kijkt ze haar groepsleden aan. "Waarom staat er niemand klaar?!" Nadat nog een keer wordt uitgelegd dat zij toch echt de laatste loper was, blaft ze "Ja, maar als ik dat had geweten had ik wel alles gegeven! Waarom zegt niemand dat?" Marco zucht diep en besluit om maar niet de discussie aan te gaan. Een aantal groepsleden geven hem een klap op de schouder en zeggen bemoedigende woorden. Marco pinkt een traantje weg, slikt nog eens en roept de groep op om de cooling-down richting de baan te starten. Nog na-mopperend over het onterechte verlies loopt Carolina achter de groep aan...

Laaste wijziging: 21-08-2008 16:02

Reacties gebruikers' (4)

Voeg je reactie toe